Ο καθρέφτης

Οταν με τον Β πήγαμε σε δικό μας σπίτι, μετά το γάμο μας, ένα απο τα πρώτα πράγματα που πήραμε ήταν ένας μεγάλος καθρέφτης που τον τοποθετήσαμε ακριβώς πίσω απο το προσκέφαλο του κρεββατιού μας.
Ολοι οι συγγενείς απορούσαν για τη θέση του καθρέφτη, έλεγαν ότι η θέση του ήταν στο σαλόνι, στο διάδρομο, στη τραπεζαρία αλλά όχι και με τίποτα πίσω απο το κρεββάτι. Εμείς δεν λέγαμε τίποτα..μόνο χαμογελούσαμε.
Γιατί ο καθρέφτης ήταν για τη κοινή μας ηδονή. Μου άρεσε απο νέα να με πηδάει ο Β (είτε απο εμπρός είτε απο πίσω αδιάφορο, δεν είναι στο θέμα αυτό) όταν εγώ είμαι γονατιστή στο κρεββάτι σαν το σκυλάκι. Να στηρίζομαι στα χέρια και στα γόνατά μου, ενώ αυτός με κουτουπώνει απο πίσω και μου πασπατεύει και τα βυζιά. Μέσα απο τον καθρέφτη τον βλέπω που φουντώνει, που σκληραίνουν τα χαρακτηριστικά του όταν καυλώνει και που μαλακώνει όταν χύνει. Κι εκείνος με έβλεπε να ιδρώνω και να καίγομαι απο τον πυρετό της λαγνείας. Επίσης όταν καθόμουνα εγώ απο πάνω, έβλεπα τα βυζιά μου να χοροπηδάνε και χαιρόμουνα. Οταν δε αρχίσαμε και τις παρτούζες, πρώτα με έναν άνδρα και μετά με ζευγάρια, ποιός τη χάρη μας, ο καθρέφτης ήταν η έκπληξη της ημέρας.. βλέπαμε ο ένας τους άλλους απο παντού.
Πέρασαν τα χρόνια και εκεί με κυττάει ο καθρέφτης, μόνος του και γερασμένος. Οπως και εμείς άλλωστε. Βλέπω όμως ακόμη να ροδίζουν τα μάγουλά του όταν με αφουγκράζετε να σας γράφω ερωτικές ιστορίες, ελπίζοντας σε ύστερες ηδονές. Που έρχονται, όχι τόσο συχνά όσο παλιά, είμαι καρδιακιά, κρίμα είναι να μείνω πάνω στο πήδημα με το βρακί μου κατεβασμένο, ντροπή για τα εγγόνια. Κάθε φορά όμως τη γλυτώνω και απολαμβάνω μαζί με τον καθρέφτη μου άλλη μία φορά.